در پردازش پروفیل پی وی سی و کاربرد آن، واکنش فوتو اکسیداسیون حرارتی رخ خواهد داد. ماکرومولکول پلیمری با اثر رطوبت، اسید، قلیایی و سایر ناخالصیها و هوا در اثر حرارت و فشار اکسید می شود. تغییر ساختار مولکولی این تغییر شیمیایی تخریب نامیده می شود و عملکرد آن بصری است که سطح آن زرد است، براق به تدریج ناپدید می شود و حتی خاکستری تغییر می کند. تغییر رنگ پروفیل باعث می شود که مشتری در مورد عملکرد مواد پی وی سی شک داشته باشد و عواقب آن جدی باشد.
هنگام حل ابریشم کروماتیک، تنها روش ایده آل برای مقابله با این مشکل نیست. به عنوان مثال، از چهار جنبه زیر، راه حل سریعتر است:
(1) کاهش دمای پردازش و سفید کردن بدون کاهش دمای پردازش؛
(2) اثر افزودن یک نمک سرب تنها در تثبیت کننده کامپوزیت بهتر از افزایش تثبیتکننده کامپوزیت نیست؛
(3) بهتر است از بعضی از تثبیت کننده ها به جای تثبیت کننده ها استفاده کنید و برای استفاده از دیواره های سفید تیتانیوم یا سفید کننده پر کننده ای برای افزایش اثر دی اکسید تیتانیوم استفاده کنید.
(4) به سادگی دی اکسید تیتانیوم را اضافه کنید و سپس بعضی از اثرات برخی از روان کننده های داخلی را به طور متوسط افزایش دهید. به طور کلی اعتقاد بر این است که مواد مولکولی کم تاثیر پلی استر روی پلیمر دارند. یکی از مکانیسم ها این است که تعامل بین ماکرومولکول ها و مولکول های کوچک جایگزین تعامل بین ماکرومولکول ها می شود، بنابراین حرکت بخش های ماکرومولکولی بسیار ساده تر است.
اقدامات فوق از تجزیه PVC از مقاطع مختلف جلوگیری می کند و عدم تناسب رنگ در پردازش پروفیل پی وی سی را کاهش می دهد. Xiaobian معتقد است که راه موثر این است که بهینه سازی طراحی از سیستم پایدار و اساسا مانع از ساختار رنگی کانجیو و نادر PVC.