کل زمینه اکستروژن ترموپلاستیک پیچیده تر از آن چیزی است که هر کسی پیش بینی می کرد. وقتی با موادی سروکار دارید که در دماهای خاص تخریب می شوند، پنجره پردازش به طرز شگفت آوری باریک می شود. اکثر سازندگان به اندازه کافی در مورد این موضوع صحبت نمی کنند - این فرض وجود دارد که شما فقط مواد را گرم می کنید و آن را از طریق یک قالب فشار می دهید، اما اکستروژن ترموپلاستیک بسیار ظریف تر از این است.
کنترل دما بیش از آنچه مردم تصور می کنند اهمیت دارد. LDPE را به عنوان مثال در نظر بگیرید - تحقیقات از Plastics Technology نشان میدهد که در نرخ برش 100 ثانیه-1، ویسکوزیته در حدود 700 Pa·s مینشیند، اما تغییرات دما آنقدر که فکر میکنید بر آن تأثیر نمیگذارد. منحنیهای ویسکوزیته در دماهای مختلف نسبتاً نزدیک به هم میمانند، که وقتی آن را با HDPE یا LLDPE مقایسه میکنید که در آن دما تفاوت زیادی ایجاد میکند، عجیب است. این فقط آکادمیک نیست - نحوه راه اندازی کل خط اکستروژن خود را تغییر می دهد.

پردازش ویندوز که هیچ کس به شما هشدار نمی دهد
انرژی مورد نیاز برای پردازش این مواد به سرعت افزایش می یابد. گرم کردن یک کیلوگرم LDPE از دمای اتاق (حدود 25 درجه) تا دمای معمولی اکستروژن 210 درجه، تقریباً به 138 کیلو کالری نیاز دارد، اگرچه کاربردهای واقعی جهانی معمولاً به دو برابر آن نیاز دارند به دلیل تلفات حرارتی - منبع: plasticstoday.com. و این فقط برای LDPE است. وقتی به سراغ پلی اتیلن های دیگر یا ترموپلاستیک های پیچیده تر می روید، همه چیز تغییر می کند.
مواد مختلف نیاز به رویکردهای کاملا متفاوت دارند. بر اساس دادههای منتشر شده در pubs.acs.org، مخلوطهای LDPE با موم با استفاده از پلاستوگراف برابندر در دمای 140 درجه ذوب شدند، در حالی که LLDPE به 150 درجه و HDPE به 160 درجه نیاز داشت. اینها فقط پیشنهاداتی نیستند که - زیر این دماها برود و ذوب ناقص شود، بالاتر رفته و در معرض تخریب حرارتی قرار گیرد. پنجره پردازش واقعی است و باریک تر از آن چیزی است که اکثر تامین کنندگان تجهیزات اذعان می کنند.
نکته جالب این است که چقدر صنعت در مورد این اعداد استاندارد شده است. شما یک پردازنده را خواهید دید که با LDPE در 180 درجه کار می کند، دیگری در 240 درجه، و هر دو ادعا می کنند نتایج مطلوبی دارند. حقیقت جایی در وسط است و به شدت به زمان اقامت، طراحی پیچ و افزودنی های موجود در فرمول بستگی دارد.
مواد حساس به حرارت همه چیز را تغییر می دهند
هنگامی که اکستروژن ترموپلاستیک مواد حساس به حرارت را پردازش می کند، نمی توانید فقط دما را برای بهبود جریان افزایش دهید. برخی از مواد در دمایی که به سختی بالاتر از نقطه ذوب آنهاست شروع به تجزیه می کنند. PVC به این دلیل بدنام است - پنجره پردازش بین "بیش از حد جامد" و "اسید هیدروکلریک آزاد کننده" به طرز ناراحت کننده ای کوچک است. همین امر در مورد برخی از پلیمرهای{4}}بیولوژیکی که اکنون همه در مورد آنها هیجان زده هستند صدق می کند. داستان محیطی عالی، کابوس برای پردازش مداوم.
جنبه تجهیزاتی چیزها با علم مواد همخوانی ندارد. اکسترودرهای مدرن هنوز از همان فناوری پایه بخاری بشکه ای از دهه های قبل استفاده می کنند، فقط با کنترلرهای جذاب تر. اما هنگامی که با فرمولهای{2}حساس حرارت کار میکنید، به چیزی بیش از اندازهگیری دقیق دما نیاز دارید - به زمانهای پاسخ فوری و توانایی جبران گرمایش اصطکاک در زمان واقعی- نیاز دارید.
واقعی{0}}برنامه های جهانی شکاف را نشان می دهند
بخش خط کشی جاده 3M برخی از این موارد را از طریق آزمون و خطا مشخص کرد. سیستم ترموپلاستیک همه آب و هوای آنها در یک باند دمایی فشرده 400-440 درجه فارنهایت (204-227 درجه ) با گرمایش کنترلشده ترموستاتیک کار میکند - این مشخصات مستقیماً از مستندات فنی آنها در 3m.com آمده است. به زیر 400 درجه فارنهایت بروید و مواد به درستی در تجهیزات کاربردی جریان پیدا نمی کنند. با فشار بالای 440 درجه فارنهایت، شروع به تخریب سیستم بایندر می کنید، که دوام طولانی مدت خط کشی های جاده را از بین می برد.
تحقیقات academia.edu چیز شگفت انگیزی را در مورد علائم ترموپلاستیک از پیش ساخته شده آنها در هنگام نصب در جاده ها ثبت کرد - اثر کاهش سرعت 20-31٪ بلافاصله پس از نصب بسته به نوع وسیله نقلیه، پس از یک سال به 9-17٪ کاهش یافت. این به طور مستقیم به فرآیند اکستروژن مربوط نمی شود، اما نشان می دهد که چگونه خواص مواد حاصل از پردازش ماه ها بعد بر عملکرد دنیای واقعی تأثیر می گذارد.
صنعت خطکشی روسازی روزانه تنها مواد گرمانرم را پردازش میکند و راهحلهای جالبی برای فرمولهای{0}}حساس حرارت ایجاد کردهاند. کامیون های کاربردی موبایل باید در حین حرکت دمای ثابتی را حفظ کنند، که به معنای مقابله با افت دما در خطوط تامین، اتلاف گرما به محیط اطراف و جرم حرارتی خود مواد است. اکنون اکثر سیستمها به جای گرمایش مستقیم با شعله از انتقال حرارت مبتنی بر روغن{3}}استفاده میکنند زیرا گرادیانهای دما باعث تخریب مواد در مناطق محلی میشوند.

رفتار ویسکوزیته در دمای پردازش عجیب می شود
مردم تصور میکنند که مذابهای پلیمری رفتاری قابل پیشبینی دارند، اما این فقط در محدودههای نرخ برش خاص صادق است. در نرخ های برش پایین، LDPE و HDPE ممکن است شبیه به هم به نظر برسند، اما برش را افزایش داده و ناگهان LDPE سه برابر آسان تر جریان می یابد. این برای طراحی قالب بسیار مهم است - آنچه برای اکستروژن لوله HDPE کار می کند با LDPE به طور چشمگیری شکست می خورد مگر اینکه این تفاوت های رئولوژیکی را در نظر بگیرید.
و ما حتی به این موضوع که چگونه مواد افزودنی همه چیز را تغییر می دهند، دست نزده ایم. رنگها، تثبیتکنندههای UV یا بازدارندههای شعله را به رزین پایه اضافه کنید و رفتار ویسکوزیته تغییر میکند. گاهی به صورت چشمگیر. من فرمولبندیهایی را دیدهام که در آن افزودن 2 درصد کمک پردازش، دمای اکستروژن مورد نیاز را تا 15 درجه کاهش میدهد. در مواقع دیگر همین کمک پردازشی به سختی تفاوتی ایجاد می کرد زیرا با پلیمر پایه ناسازگار بود.
محدودیت های تجهیزاتی که دانشمندان علم مواد نادیده می گیرند
این گسست بین افرادی که گرمانرم{0}حساس به حرارت جدید تولید میکنند و افرادی که واقعاً باید آنها را پردازش کنند وجود دارد. یک دانشمند مواد میتواند یک بیو{2}}پلیمر جدید شگفتانگیز ایجاد کند که در یک اکسترودر دو{3}}آزمایشگاهی با سرعت 5 کیلوگرم در ساعت «خوب» پردازش میکند. سپس تولید سعی می کند آن را تا 500 کیلوگرم در ساعت در یک خط پیچ-تقسیم کند و متوجه می شود که مدیریت حرارتی کاملاً متفاوت است.
اکسترودرهای تک پیچ{0}} بیشتر گرمای خود را از اصطکاک تولید می کنند، نه از بخاری های بشکه ای. این معمولاً خوب است، اما با مواد حساس به حرارت{2}}مشکلاتی ایجاد میکند. در نهایت مجبور می شوید مناطق بشکه را خنک تر از دمای مذاب مورد نظر اجرا کنید تا از گرم شدن بیش از حد برش پیچ جلوگیری کنید. سپس ذوب ناسازگاری در منطقه تغذیه می شود زیرا به اندازه کافی گرم نیست. این یک عمل متعادل کننده است که اغلب به طرح های پیچ سفارشی نیاز دارد.
اکسترودرهای دوپیچ-از نظر تئوری مواد حساس به گرما را بهتر مدیریت میکنند - اختلاط بهتر، زمان اقامت کوتاهتر، مناطق کنترل دما بیشتر. اما آنها گران و پیچیده هستند. و شما هنوز نمی توانید فیزیک را تقلب کنید. اگر مواد شما از 200 درجه شروع به تخریب می کند و باید در 190 درجه باشد تا در قالب جریان یابد، احتمالاً یک پنجره 10 درجه برای کار دارید. دقت تجهیزات بیش از آن چیزی است که اکثر عملیات برای تحویل تنظیم شده اند.
طراحی قالب برای مواد حساس به حرارت
قالب جایی است که بسیاری از مواد حساس به گرما{0}}در آن از کار میافتند. شما پلیمر را فشرده کرده اید که از طریق کانال های باریک حرکت می کند و از خود جریان گرما تولید می کند. طرح های قالب استاندارد اغلب دارای نقاط مرده ای هستند که در آن مواد بیش از حد طولانی می نشینند و تخریب می شوند. برای فرمولهای{4}}حساس حرارت، به مسیرهای جریان ساده با حداقل افت فشار نیاز دارید، که معمولاً به معنای از بین بردن مقداری از نرخ تولید است.
قالب های آویز کت-برای اکستروژن ورق مشکل ساز هستند. بخشهای منیفولد مناطقی با برش کم ایجاد میکنند که در آن مواد به تنهایی میتوانند بیش از حد گرم شوند. برخی از تولیدکنندگان برای کاهش زمان ماندگاری در قالب به سراغ طرحهای سنبه مارپیچی یا فیدبلوکهای{3} چند لایه رفتهاند، اما اینها راهحلهای گرانقیمتی هستند که بسیاری از پردازندهها نمیتوانند آنها را توجیه کنند.
نظارت بر دما در قالب اغلب ناکافی است. اکثر دستگاهها دارای ترموکوپلهایی در بدنه قالب هستند، اما آنها دمای فلز را اندازهگیری میکنند، نه دمای واقعی مذاب پلیمر. زمانی که دمای بدن قالب به اندازهای بالا میرود که هشدار دهد، شما قبلاً تا چه زمانی مواد تخریب شده را بیرون میکشید.

جایی که صنعت به آنجا می رود
فشار فزایندهای برای پردازش بیشتر مواد حساس به حرارت - پلیمرهای مبتنی بر زیستی-، محتوای بازیافتی با تاریخچه حرارتی ناشناخته، فرمولهای تخصصی برای کاربردهای خاص وجود دارد. تجهیزات آنقدر سریع تکامل نیافته اند که به راحتی از عهده این کار برآیند.
برخی از شرکت ها در حال آزمایش روش های گرمایش جایگزین هستند. گرمایش القایی قالب زمان پاسخ سریعتر و کنترل دقیقتری را ارائه میکند. گرمایش مادون قرمز مناطق بشکه می تواند گرادیان دما بین سطح بشکه و مذاب پلیمر را کاهش دهد. اینها هنوز جریان اصلی نیستند زیرا گران هستند و نیاز به توسعه فرآیند قابل توجهی دارند.
نظارت بر زمان واقعی، به آرامی بهتر می شود. رئومترهای درون خطی می توانند تغییرات ویسکوزیته را دریافت کنند که نشان دهنده تخریب حرارتی قبل از تبدیل شدن به یک مشکل کیفیت عمده است. مبدل های فشار در سرتاسر بشکه و قالب می توانند مشکلات پردازش را زود تشخیص دهند. اما همه اینها هزینه دارد و به اپراتورهایی نیاز دارد که معنی داده ها را درک کنند، که چالشی بزرگتر از خود فناوری است.
مسئله اساسی باقی می ماند: اکستروژن ترموپلاستیک مواد حساس به گرما را در پنجره های محکمی که تجهیزات در ابتدا برای نگهداری آنها طراحی نشده بودند، پردازش می کند. تا زمانی که تولیدکنندگان اکسترودر و توسعه دهندگان مواد با یکدیگر همکاری نزدیک تری داشته باشند، این چالش های پردازشی را ادامه خواهیم داد. تقاضای مواد بیشتر میشود و تجهیزات در تلاش هستند تا به این ترتیب ادامه دهند. این همان جایی است که ما در حال حاضر هستیم.
مشخصات دپارتمان حملونقل نیویورک برای نشانهگذاریهای ترموپلاستیک اکسترود شده نیاز به دمای کاربرد بین 400-450 درجه فارنهایت اندازهگیری شده در کفشک اکستروژن دارد، با الزامات خاص در مورد قابلیت تجهیزات و نگهداری دما - مستند شده در nyc.gov. این نوع مشخصات سفت و سخت وجود دارد زیرا آژانس ها از طریق خرابی دریافتند که پارامترهای پردازش برای ترموپلاستیک های حساس به حرارت نمی توانند تقریبی باشند. یا دما را دقیقاً کنترل می کنید یا عملکرد ناسازگاری خواهید داشت.
که ما را به چالش اصلی - متعادل کردن نیازهای حرارتی و پایداری مواد برمیگرداند. هر ترموپلاستیک دارای آن نقطه شیرین است که در آن به خوبی بدون تخریب جریان می یابد، و یافتن آن نقطه با حفظ راندمان تولید چیزی است که پردازش اکستروژن را بیشتر از علم هنری می کند، حتی با تمام ابزار دقیق و کنترل فرآیند مدرن ما.
